இறைவனிடம் நாம் வைத்திருக்கும் வேண்டுதல்களை உறவினர்களிடமோ, நண்பர்களிடமோ பகிர்ந்துகொண்டு கூறினால், அந்த வேண்டுதல் நிறைவேறாது என்பதொரு பொதுவான நம்பிக்கையாகக் காணப்படுகிறது. இது உண்மையா? முற்றிலும் இல்லையா?
இது ஒரு முற்றிலும் தவறான, அடிப்படையற்ற மூடநம்பிக்கையே. ஏனெனில், நாம் ஒருவர் மீது நம்பிக்கை வைத்திருப்பதால்தானே நம்முடைய உள்ளத்துக்குள் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் எண்ணங்களை அவர்களிடம் பகிர்கிறோம். அந்த நம்பிக்கையே ஒருவரை நண்பனாக்குகிறது, உறவினராக்குகிறது.
நாம் ஆண்டவனிடம் வேண்டுவது எதற்காக? நம் மனதில் உள்ள ஏதேனும் குறைபாடுகளுக்கு தீர்வு காணவே. நம்மை சோதிக்கும் பிரச்சனைகள் தீர வேண்டும் என்பதே அடிப்படை நோக்கம். அந்தக் குறைகளை தீர்க்க வேண்டி இறைவனிடம் மனப்பூர்வமாக வேண்டுகிறோம். ஆனால் அந்த மனப் பிணிகளை முழுக்க மனதுக்குள்ளேயே அடக்கி வைத்துக்கொள்வது, உடல் மற்றும் மன ஆரோக்கியத்திற்கு பாதிப்பை ஏற்படுத்தும்.
உணர்வுகளை, வேதனைகளை பகிர்வது ஒரு வகையான உளவியல் நலமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. நம்மை நேசிக்கும் உறவினர்கள், நம்முடைய நலனை விரும்பும் நண்பர்கள் இவர்கள் அனைவரும் இறைவன் பிறப்பித்த ஒளிப்படலங்களில் ஒருவர். அவர்களிடம் நம்முடைய ஆதங்கங்களை பகிர்வதன் மூலம் மன அழுத்தம் குறையும், நம்பிக்கை பிறக்கும், தீர்வுகள் குறித்து யோசிக்க வழி தரும்.
அதனால், “வேண்டுதலை ஒருவர் கூறினால் அது பலிக்காது” என்பது ஒரு தவறான மற்றும் சுயநலக் கோணத்தில் வந்த நம்பிக்கையாகவே கொள்ளலாம். உண்மையான ஆன்மீகம் மனதை சுத்தமாக்குவதை, பகிர்வதை, நம்பிக்கையைக் கூட்டுவதைதான் உந்துகோலாகக் கொண்டுள்ளது.
இறைவனிடம் வைத்த வேண்டுதல்களை பகிர்வதிலேயே ஆன்மீகப் பரிசுத்தமும், நம்பிக்கையின் வளமும் அடங்கியுள்ளது.
