பொதுவாக நாம் இறைவனிடம் என்ன கேட்கவேண்டும்? இன்பம் தரவேண்டுமா என்ற? துன்பத்தைத் தடுக்க வேண்டும் என்ற? இந்த கேள்வி அனைவரிடமும் இருக்கும் அதற்கு பதில் இங்கு பார்க்கலாம்.
ஆன்மிக ரீதியில் பார்க்கும்போது, இன்பம் – துன்பம் என்ற இரண்டும் இறைவன் தருவதல்ல. அதாவது, அவன் அருளால் இன்பம் கிடைக்கிறது என்றும், அவன் அருள் இல்லாததால் துன்பம் வருகிறது என்றும் நினைப்பது தவறு. ஏனெனில், ஆன்மிகத்தின் அடிப்படை கொள்கை என்னவென்றால் – இன்பமும், துன்பமும் ஒருவருடைய முன்னைய வினைகளின் விளைவாகவே ஏற்படுகின்றன.
இறைவன் நேரடியாக யாருக்கும் இன்பத்தையோ, துன்பத்தையோ கொடுப்பதில்லை. அதனால் தான் உண்மையான ஆன்மிக அறிஞர்கள், “துன்பம் போக வேண்டும்” என அல்ல; “இறைவனுடைய அருள் கிடைக்க வேண்டும்” என்று தான் இறைவனை நோக்கி பிரார்த்திக்கிறார்கள்.
பட்டினத்தார் சொல்லும் வரிகள் இதையே ஒளிவுமறையில்லாமல் சொல்கின்றன:
“என் செயலால் ஆவது யாதொன்றுமில்லை,
முன் செய்த தீவினையோ இங்கனே வந்து மூண்டதுவே!”
அதேபோல மணிவாசகரும் ஒரு அற்புதமான வரியில் சொல்கிறார்:
“வேண்டத்தக்கது அறிவோய் நீ,
வேண்டிய அனைத்தும் தருவோய் நீ!”
இறைவனிடம் நம்மால் கேட்கக்கூடியதெல்லாம் ஒன்று தான்—அவனது அருள்.
இன்பம் தருவதாகக் கேட்பதைவிட, துன்பத்தைச் சகிக்க வல்ல மனதை நமக்குத் தருவதாகவே பிரார்த்திக்க வேண்டும்.
மகாபாரதத்திற்குப் பிறகு, பாண்டவர்கள் வெற்றி பெற்றனர். அந்த சமயம் கண்ணன் அவர்களிடமிருந்து விடைபெற இருக்கிறார். அப்போது குந்தி கூறும் பிரார்த்தனை அனைவரையும் ஆச்சரியப்பட வைக்கும்:
“கண்ணா, எங்களுக்கு துன்பம் தரு!”
இதைக் கேட்டால் பலர் சின்னம் போடுவார்கள்.
ஆனால் அதற்கான காரணம் சிந்திக்க வைக்கும். குந்தி சொல்வது:
“எங்களுக்குத் துன்பம் வந்த இடத்தில், நீ எப்போதும் எங்களுடன் இருந்தாய்.
அந்த துன்ப நேரங்களில் உன் அருகாமை இருந்ததால் தான் நாங்கள் தாங்க முடிந்தது.
எனவே நீ எப்போதும் எங்களுடன் இருக்க துன்பமே வரட்டும்.”
இது நமக்கு ஒரு மிக முக்கியமான ஆன்மிகப் பாடம்:
இறைவன், நமக்குத் துன்பம் வராதவாறு செய்யாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால் அந்த துன்பத்தைத் தாங்கும் சக்தியை நமக்குள் ஊட்டுவார்.
இதுவே உண்மையான ஆன்மிகம்.
