பாலியல் குற்றங்களிலிருந்து குழந்தைகளைப் பாதுகாக்கும் நோக்கில் கொண்டுவரப்பட்ட போக்ஸோ சட்டம் (POCSO Act), காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் இளம் தம்பதியருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படும்போது அது ஏற்படுத்தும் தாக்கங்கள் குறித்த விவாதங்கள் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகின்றன. இச்சூழலில், ஒரு முக்கியமான வழக்கில், மதுரை உயர்நீதிமன்றக் கிளை அளித்த தீர்ப்பு, இச்சட்டத்தின் நோக்கத்தையும், அதன் நடைமுறைப்படுத்தலையும் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்துகிறது.
வரலாற்றுப் பின்னணி: போக்ஸோ சட்டம் – ஒரு பாதுகாப்பு கவசம்
Protection of Children from Sexual Offences Act, 2012 (POCSO), என்பது பாலியல் வன்முறையிலிருந்து 18 வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பதற்காக இந்திய அரசால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கடுமையான சட்டம். இச்சட்டம் பாலியல் குற்றங்களுக்குக் கடுமையான தண்டனைகளை விதிப்பதுடன், குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் பிணையில் வெளிவர வாய்ப்பில்லாத வகையில் சட்ட விதிகளைக் கொண்டுள்ளது. இதன் முக்கிய நோக்கம், குழந்தைகளுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகளைத் தடுப்பதும், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதை உறுதி செய்வதும் ஆகும்.
ஆனால், சமீபகாலமாக, இந்தச் சட்டம் காதலித்துத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் இளம் தம்பதியருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்படுவது ஒரு சமூகப் பிரச்சனையாக உருவெடுத்துள்ளது. பெரும்பாலான வழக்குகளில், காதல் உறவில் ஈடுபட்ட இருவரில் ஒருவர் 18 வயதுக்குக் கீழ் இருப்பதால், அவர்கள் அறியாமலேயே இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றம் சாட்டப்படுகின்றனர். இதன் காரணமாக, பல இளைஞர்கள் நீண்டகால சிறைத்தண்டனையை எதிர்கொள்ள நேர்கிறது.
திண்டுக்கல் வழக்கு: அன்பின் குரல்
திண்டுக்கல்லைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞர், தனது பள்ளிப் பருவத்தில், ஒரு சக மாணவியை (சிறுமி) காதலித்துள்ளார். இருவரும் பிளஸ் 2 படிக்கும்போது, அவர்களுக்குள் உடல் உறவு ஏற்பட்டுள்ளது. இந்த விஷயம் சிறுமியின் தாயாருக்குத் தெரிய வந்தபோது, அவர் போலீஸில் புகார் அளித்துள்ளார். புகாரின் அடிப்படையில், போக்ஸோ சட்டத்தின் கீழ் வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டு, கீழமை நீதிமன்றத்தில் விசாரணை நடைபெற்றது.
கீழமை நீதிமன்றம், அந்த இளைஞருக்கு 25 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதித்துத் தீர்ப்பளித்தது. இந்தத் தீர்ப்பை எதிர்த்து, அந்த இளைஞர் மதுரை உயர்நீதிமன்றக் கிளையில் மேல்முறையீடு செய்தார்.
நீதிமன்றத்தில் முன்வைக்கப்பட்ட வாதங்கள்
இந்த வழக்கில், இளைஞரின் வழக்கறிஞர் மட்டுமல்லாமல், தற்போது திருமணம் செய்து கொண்டு அவருடன் மகிழ்ச்சியாக வாழும் அந்தப் பெண் தரப்பிலிருந்தும் வாதங்கள் முன்வைக்கப்பட்டன.
பெண் தரப்பு வாதம்: “நாங்கள் இருவரும் மனப்பூர்வமாக விரும்பித் திருமணம் செய்து கொண்டோம். தற்போது எங்களுக்கு ஒரு குழந்தையும் உள்ளது. எனது கணவருக்குச் சிறைத்தண்டனை விதித்தால், நானும் எனது குழந்தையும் ஆதரவற்றவர்களாக விடப்படுவோம். மேலும், எங்கள் குடும்பம் சிதைந்துவிடும்” என அந்தப் பெண் நீதிமன்றத்தில் கண்ணீருடன் தெரிவித்தார்.
சட்டப் பிரச்சனைகள்: இந்த வழக்கில், போக்ஸோ சட்டத்தின் நோக்கம், பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகளைப் பாதுகாப்பது என்பதை நீதிமன்றம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்றும், காதல் உறவில் இருந்த இருவரைப் பிரிப்பது சட்டத்தின் நோக்கத்திற்கு எதிரானது என்றும் வாதம் முன்வைக்கப்பட்டது.
உயர்நீதிமன்றக் கிளைத் தீர்ப்பு: ஒரு புதிய பார்வை
இரு தரப்பு வாதங்களையும் கேட்டறிந்த உயர்நீதிமன்றக் கிளை, இளைஞருக்கு விதிக்கப்பட்ட 25 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனையை ரத்து செய்து உத்தரவிட்டது.
நீதிமன்றம் தனது தீர்ப்பில், “இந்த வழக்கில், போக்ஸோ சட்டம் அதன் உண்மையான நோக்கத்திலிருந்து திசை திருப்பப்பட்டுள்ளது. பாதிக்கப்பட்டவர் எனக் கருதப்படும் பெண், தற்போது திருமண பந்தத்தில் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்து வருகிறார். இந்தச் சூழலில், கணவரைச் சிறைக்கு அனுப்புவது அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கையையும், அவரது குழந்தையின் எதிர்காலத்தையும் கேள்விக்குறியாக்கும். இந்த வழக்கில் சட்டம் தன் கண்ணோட்டத்தை மாற்றி, மனிதநேயத்துடன் அணுக வேண்டும். சமூகத்தின் நலன், குழந்தைகளின் எதிர்காலம், மற்றும் குடும்ப அமைப்பின் முக்கியத்துவம் ஆகியவற்றை நீதிமன்றம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளது.
இந்தத் தீர்ப்பு, போக்ஸோ சட்டம் தொடர்பான வழக்குகளில், நீதிபதிகள் சூழ்நிலைக்கு ஏற்றவாறு முடிவுகளை எடுக்க வழி வகுக்கும் என எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அதேநேரத்தில், போக்ஸோ சட்டத்தின் கடுமையை நீர்த்துப்போகச் செய்யக் கூடாது என்ற கருத்தும் நிலவுகிறது. இந்தத் தீர்ப்பு, சமூகத்திற்கும் சட்டத்திற்கும் இடையே உள்ள நுட்பமான உறவை வெளிப்படுத்துகிறது.
