இந்தியா என்பது வெறும் வரைபடத்தில் இருக்கும் நில எல்லைகளால் கட்டமைக்கப்பட்ட தேசமல்ல; அது அறத்தையும், கலாச்சார விழுமியங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு உன்னத நாகரிகம். நமது பரந்து விரிந்த நிலப்பரப்பில் வாழும் பல்வேறு சமூகங்களும், குடும்பங்களும் ஒன்றிணைந்து உருவாக்கிய தனிமனித ஒழுக்கமே பாரதத்தின் உண்மையான அடையாளமாகும். குறிப்பாக, இந்தியக் கலாச்சாரத்தில் ‘இல்லறம்’ என்பது வெறும் குடும்ப வாழ்க்கை மட்டுமல்ல; அது பொறுப்பு, ஒழுக்கம், பரஸ்பர மரியாதை, தியாகம் மற்றும் சமூகக் கடமை ஆகியவற்றின் உயரிய சங்கமமாகும். ஒரு ஆணும் பெண்ணும் தங்களது வாழ்வை ஒருவருக்கொருவர் ஒப்படைத்து, எதிர்காலக் கனவுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டு இணையும் திருமண பந்தம், “வாழையடி வாழையாக ஆயிரம் காலத்துப் பயிர்” எனப் போற்றப்படுகிறது. இது ஒரு தலைமுறையின் உறவு மட்டுமல்ல, வரப்போகும் சந்ததியினரின் நலனைப் பாதுகாக்கும் புனித ஒப்பந்தமுமாகும்.
இருப்பினும், இன்றைய நவீன சமூகச் சூழலில் திருமண பந்தத்தின் புனிதத்தைச் சிதைக்கும் வகையில் அமையும் ரகசிய உறவுகள் சில இடங்களில் பெருமைப்படுத்தப்படுவது கவலையளிக்கிறது. இத்தகைய செயல்கள் வாழ்க்கைத் துணைக்கு இழைக்கப்படும் நம்பிக்கை துரோகம் மட்டுமல்லாமல், குழந்தைகளின் மனநிலையைப் பாதித்து, குடும்ப ஒற்றுமையையும் சமூக ஒழுங்கையும் முற்றிலுமாகச் சீர்குலைக்கின்றன. ஒரு நபர் தனது இல்லற வாழ்க்கையிலிருந்து விலக விரும்பினால், அதற்கான சட்டப்பூர்வமான விவாகரத்து நடைமுறைகள் நம் நாட்டில் உள்ளன. அதை விடுத்து, திருமண பந்தத்தில் இருந்துகொண்டே ரகசிய உறவுகளைப் பேணுவது பாரம்பரியக் குடும்பக் கட்டமைப்பிற்குச் செய்யும் துரோகமாகும். தனிமனித உரிமை என்பது மற்றவர்களின் உரிமைகளையும், குறிப்பாகத் தன் துணை மற்றும் குழந்தைகளின் நலன்களையும் பாதிப்பதாக இருக்கக் கூடாது. சமூகச் சாட்சியுடன் உருவாக்கப்படும் குடும்பத்தில், தனிமனித சுதந்திரம் என்பது பொறுப்புணர்வுடன் கூடிய ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும்.
பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் பாதுகாப்பு என்பது எந்தவொரு நாகரிக அரசாங்கத்தின் முதன்மைக் கடமையாகும். அவர்களுக்கு எதிரான பாலியல் வன்முறைகள் மனித சமுதாயத்தின் மன்னிக்க முடியாத மிகக் கடுமையான குற்றங்களாகும். இத்தகைய கொடுமைகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் சுமக்கும் மனவேதனை ஈடு செய்ய முடியாதது. எனவே, பாலியல் குற்றங்களுக்கு எதிராக வலுவான தடுப்புச் சட்டங்கள், விரைவான நீதிமுறை நடைமுறைகள் மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்குப் புகலிடம் அளிக்கும் ஆதரவு அமைப்புகளை உருவாக்குவது காலத்தின் கட்டாயம். 2026-ஆம் ஆண்டு உலக மகளிர் தினத்தைக் கொண்டாடும் வேளையில், அரசியல் கட்சிகளுக்கு ஒரு முக்கியமான சமூக எதிர்பார்ப்பு முன்வைக்கப்படுகிறது. வரும் 2026 சட்டமன்றத் தேர்தலில் வேட்பாளர்களைத் தேர்வு செய்யும் போது, அவர்கள் தனிப்பட்ட வாழ்க்கையில் ஒழுக்கமானவர்களா? பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகளுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகளில் சிக்காதவர்களா? என்பதை அரசியல் கட்சிகள் தீர ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.
ஒரு தேசத்தின் உண்மையான முன்னேற்றம் என்பது அதன் பொருளாதார வளர்ச்சியில் மட்டும் இல்லை; அந்த நாட்டில் பெண்கள் எவ்வளவு பாதுகாப்பாக இருக்கிறார்கள், குழந்தைகள் எவ்வளவு நம்பிக்கையுடன் வளர்கிறார்கள் என்பதில்தான் அடங்கியுள்ளது. அரசியல் கட்சிகள் தங்களது தேர்தல் வாக்குறுதிகளில் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் பாதுகாப்பிற்கு முதலிடம் அளிக்க வேண்டும். குற்றப் பின்னணி கொண்டவர்களுக்கு அதிகாரத்தை வழங்காமல், தார்மீகப் பொறுப்புணர்வு கொண்டவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதே பாரதி கண்ட சுதந்திர இந்தியாவிற்கான நம்பிக்கைக் கீற்றாக அமையும். இந்த 2026 உலக மகளிர் தினத்தில், குடும்ப உறுதிப்பாடும் சமூகப் பாதுகாப்பும் இணைந்த ஒரு புதிய தமிழகத்தைப் படைக்க அனைவரும் உறுதி ஏற்போம்.
