மதுரை திருப்பரங்குன்றம் அருள்மிகு சுப்பிரமணிய சுவாமி திருக்கோயிலின் புனிதத்தையும், அதன் தொன்மையான மரபுகளையும் காக்க பக்தர்கள் தங்களின் உயிரையே துச்சமென மதித்து தியாகம் செய்த நிகழ்வுகள் தமிழக வரலாற்றில் நீங்கா இடம்பிடித்துள்ளன. அண்மையில், திருப்பரங்குன்றம் மலைமேல் உள்ள தீபத்தூணில் கார்த்திகை தீபம் ஏற்ற வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலியுறுத்தி, மதுரை பசுமலை பகுதியைச் சேர்ந்த பூர்ணசந்திரன் என்பவர் தீக்குளித்து உயிர் தியாகம் செய்த சம்பவம் ஒட்டுமொத்த தமிழகத்தையும் உலுக்கியுள்ளது. பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்து வரும் இந்தத் தீபம் ஏற்றும் உரிமை குறித்த போராட்டத்தின் உச்சகட்டமாக இச்சம்பவம் பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால், இது போன்றதொரு தியாகம் திருப்பரங்குன்றம் மண்ணிற்குப் புதியதல்ல என்பதையும், 230 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே ஐரோப்பியப் படையெடுப்பில் இருந்து கோயிலைக் காக்க ஒரு வீரர் கோபுரத்திலிருந்து குதித்து உயிர் நீத்த வரலாற்றையும் ‘இந்திய சரித்திரக் களஞ்சியம்’ எனும் நூல் நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
ப.சிவனடி அவர்கள் எழுதிய அந்த நூலின் 94-வது பக்கத்தில், 1792-ம் ஆண்டு நடந்த ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவம் மிக விரிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. அன்று மதுரையில் முகாமிட்டிருந்த ஐரோப்பியப் படையினர், நகரின் அடையாளங்களான மீனாட்சியம்மன் கோயிலுக்கும் திருப்பரங்குன்றம் கோயிலுக்கும் பெரும் சேதங்களை விளைவித்தனர். குறிப்பாக, குடைவரை கோயிலாகத் திகழும் திருப்பரங்குன்றம் கோயிலுக்குள் அந்நியப் படையினர் நுழைவது கோயிலின் தூய்மையைக் கெடுத்துவிடும் என்று அங்கிருந்தவர்கள் அஞ்சினர். அப்போது, கோயில் சேவகர் முத்துக்கருப்பன் என்பவரின் மகனான குட்டி என்பவர், ஐரோப்பியர்களைத் தடுக்க வேறு வழியின்றி, கோயிலின் உயரமான கோபுரத்தின் உச்சிக்கு ஏறி அங்கிருந்து கீழே குதித்துத் தன்னுயிரைத் தியாகம் செய்தார். ஒரு மனிதர் தனது கண்ணெதிரே உயிரை மாய்த்துக் கொண்ட அந்தத் துணிச்சலான செயலைக் கண்டு அதிர்ச்சியடைந்த ஐரோப்பியப் படையினர், தங்கள் எண்ணத்தைக் கைவிட்டு கோயிலுக்குள் நுழையாமலேயே அங்கிருந்து வெளியேறினர்.
பண்டைய காலங்களில் ‘வெட்டுவான்’ எனப்படும் வீரர்கள் கோயிலுக்காகத் தங்கள் கழுத்தை அறுத்து உயிர் துறக்கும் ‘நவகண்டம்’ போன்ற வழக்கங்கள் இருந்தபோதிலும், கோயிலின் தூய்மையைக் காக்க ஒரு சாமானிய மனிதர் கோபுரத்திலிருந்து குதித்து உயிர் நீத்த இந்தச் செயல் வரலாற்று ஆசிரியர்களால் வியப்புடன் பார்க்கப்படுகிறது. குட்டியின் இந்த ஈடு இணையற்ற தியாகத்தைப் பாராட்டும் வகையில், அப்போதைய கோயில் நிர்வாகம் அவரது குடும்பத்திற்கு ‘ரத்தக் காணிக்கை’ என்ற பெயரில் நிலங்களை மானியமாக வழங்கி கௌரவித்தது. அன்று அந்நியப் படையெடுப்பில் இருந்து கோயிலைக் காக்க குட்டி உயிர் நீத்தார் என்றால், இன்று தொன்மையான வழிபாட்டு உரிமைகளை மீட்டெடுக்கப் பூர்ணசந்திரன் தன்னுயிரை ஈந்துள்ளார். நூற்றாண்டுகள் கடந்தாலும், திருப்பரங்குன்றம் முருகப் பெருமான் மீதான பக்தியும், அந்த மண்ணின் புனிதத்தைக் காக்கத் துணியும் தியாக உணர்வும் மாறாமல் இருப்பதை இந்த இரு நிகழ்வுகளும் பறைசாற்றுகின்றன. இத்தகைய தியாகங்கள் வெறும் மரணங்கள் அல்ல; அவை ஆன்மீகப் பெருமையையும், உரிமைக் குரலையும் என்றென்றும் நிலைநிறுத்தும் வரலாற்றுச் சான்றுகளாகும்.
